Column: Gesprekken met jezelf oefenen

Bron

Ik heb vaak hele gesprekken met mezelf. Niet hardop – dat zou een beetje gek zijn – maar in mijn hoofd. Wil ik iets aan iemand vertellen, dan heb ik dat in mijn hoofd waarschijnlijk al tien keer gedaan. Op die manier kan ik mijn verhaal al een beetje voorbereiden en bedenken hoe iemand zal reageren. Beetje raar toch, of niet?

Je bent een psycholoog of je bent het niet, dus ik begon mezelf te analyseren. Waarom doe ik dit? Ik kan toch gewoon wachten tot ik die persoon zie en mijn verhaal spontaan vertellen? Ik weet het niet.

Aan de ene kant kan het zijn dat ik gewoon heel enthousiast ben. Bijvoorbeeld als ik iets spannends heb gedaan (zoals een sollicitatie) en dit aan mijn ouders wil vertellen. Op de fiets naar huis bedenk ik dan alvast hoe ik dat wil doen. Het is trouwens niet zo dat ik hier aan terugdenk als ik het echt aan het vertellen ben hoor. Misschien is het meer een soort voorpret.

Bron

Aan de andere kant doe ik het ook als ik zenuwachtig ben. Zoals met de sollicitatie die ik net beschreef. Achteraf ben ik enthousiast, maar vooraf gieren de zenuwen door mijn lijf. Het gevoel dat ik de hele dag geen trek heb, continu moet plassen en een droge mond krijg. Ik denk dat dit wel het meest vervelende gevoel is dat er bestaat. Behalve ziek zijn dan. Op die momenten denk ik ook van tevoren na over het gesprek. Wat zal ik zeggen? Wat zullen ze vragen? Wat moet ik dan antwoorden? Gelukkig vallen die zenuwen direct van me af zodra het zover is. Gek is dat eigenlijk, want dat is juist het moment dat ik moet gaan presteren. Hebben jullie dat ook?

Sowieso kan ik soms verzonken raken in mijn eigen gedachten. Vooral in de trein vind ik het heerlijk om voor me uit te staren. Vaak neem ik een boek mee, maar kom ik er niet eens aan toe om die te lezen. Ik kijk uit het raam en begin na te denken over van alles. Gesprekken, wat ik ga doen, wat ik heb gedaan… Noem maar op. Ook kan ik dan al een halve blogpost verzinnen. Stiekem heb ik de eerste alinea van dit artikel al zo’n vier keer door mijn hoofd laten gaan voor ik het opschreef. De rest van de woorden kwamen daarna vanzelf.

Bron

Het is een continue gedachtestroom. Eigenlijk ben ik er wel blij mee! Zo heb ik altijd iemand om mee te praten.

Doen jullie dit ook? Of ben ik de enige die hele gesprekken kan voeren met zichzelf?

 

Misschien vind je dit ook leuk

2 reacties

  1. Jup zeeeeeeeeeeeeeer herkenbaar dit! Fijn dat je dit geschreven hebt, zo kan ik aan mn vrienden laten zien wat ik nou echt bedoel als ik ze vertel dat ik soms tegen me zelf ”praat” ;p/ volgens mij doet iedereen dit wel alleen denken ze dat dit heel raar is van zichzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.